Infantino's WK-idee met 64 teams opent het oude debat over omvang en kwaliteit

Gianni Infantino heeft gezegd dat het idee van een WK met 64 teams na het toernooi van 2026 zal worden onderzocht. Het debat is niet eenvoudig: toegang en geld staan aan de ene kant, toernooikwaliteit aan de andere.

Het idee is niet langer een terloopse opmerking

Er wordt verwacht dat FIFA-functionarissen het idee van een WK met 64 teams vóór 2030 zullen onderzoeken.

Infantino plaatste de gedachte in het kader van wereldwijde toegang en betoogde dat meer landen ervan moeten kunnen dromen deel te nemen. Daardoor is het onderwerp groter dan een formaatwijziging.

Het toernooi van 2026 is al het eerste WK met 48 teams, met een schema van 104 wedstrijden. Overstappen naar 64 zou geen kleine verandering zijn. Het zou de kwalificatie, groepsindeling, reizen, uitzendvensters en het basisgevoel van het toernooi hervormen.

Daarom moet het debat zorgvuldig blijven. Uitbreiding kan deuren openen voor meer regio's, maar het kan een product ook zo uitrekken dat het beste deel moeilijker te vinden wordt. Het voetbal moet niet alleen vragen hoeveel teams kunnen spelen, maar ook wat voor evenement het WK zou moeten zijn.

De commerciële zaak is gemakkelijk te begrijpen

Een groter WK brengt meer wedstrijden, meer markten en meer nationale belangstelling. Als een land zich voor het eerst kwalificeert, groeit het publiek snel. Sponsors en omroepen merken dat op. FIFA krijgt ook een sterker argument dat het toernooi aan de hele wereld toebehoort.

Dit is de sterkste kant van het uitbreidingsidee. Het WK is niet alleen een Europese en Zuid-Amerikaanse competitie, en kleinere landen kunnen sneller vooruitgaan wanneer een echt doel zichtbaar is. Infantino maakte dat punt direct door te spreken over stimulans en kans.

De kwestie is of de commerciële logica verbonden kan blijven met de sportieve logica. Een groter toernooi zou niet alleen meer aanbod moeten creëren. Het zou betekenisvolle wedstrijden moeten opleveren die nog steeds de naam van de competitie waardig voelen.

Lees ook: De opmerking van Rajoy over Frankrijk brengt politieke ruis in Spanjes belangrijkste week. Meer nieuws: Argentinië, Frankrijk, Spanje en Engeland geven het WK een klassieke laatste vier.

De kwaliteitsvraag kan niet worden weggewoven

Het formaat met 48 teams heeft al een grotere eerste fase en een nieuwe knock-outronde met 32 teams gecreëerd. Sommige wedstrijden waren sterk, en verschillende teams buiten de gebruikelijke elite hebben serieuze momenten geleverd. Dat ondersteunt het idee dat de voetbalwereld dieper is dan oude gewoonten toegeven.

Maar 64 teams zouden een andere vraag oproepen. Als bijna een derde van de FIFA-leden de eindronde bereikt, verandert de waarde van kwalificatie. De eerste ronde zou meer mismatches kunnen bevatten, en het toernooi heeft mogelijk meer dagen of meer gelijktijdige wedstrijden nodig om beheersbaar te blijven.

Dat maakt uitbreiding op zichzelf niet verkeerd. Het betekent dat FIFA het format moet tonen voordat het mensen vraagt een slogan te accepteren. Fans kunnen een plan beoordelen. Een droom kunnen ze niet beoordelen.

De setting van 2030 zorgt voor extra druk

Het WK van 2030 is al een eeuwfeest dat in meerdere landen plaatsvindt. De eerste wedstrijden zijn gepland in Zuid-Amerika. Het hoofdtoernooi wordt in Marokko, Portugal en Spanje gespeeld. Een model met 64 teams kan die geografie nog ambitieuzer doen aanvoelen.

Het kan ook een schoner politiek argument creëren voor de Zuid-Amerikaanse gastheren om meer dan één ceremoniële wedstrijd te organiseren. Dat kan deel uitmaken van de aantrekkingskracht. Maar teams toevoegen om een gastheerverhaal op te lossen zou riskant zijn als het problemen oplevert voor spelers en supporters.

Reizen, herstel en een duidelijke planning zijn belangrijk. Een WK dat te breed wordt, kan zijn ritme verliezen. De beste toernooien bouwen momentum op. Een versie met 64 teams zou moeten bewijzen dat het dat momentum nog steeds kan opbouwen in plaats van het te verspreiden.

Spelers moeten deel uitmaken van het antwoord

Een groter toernooi treft ook de spelers. De clubkalenders zitten al vol, en nationale teams vragen intensief fysiek en mentaal werk. Meer wedstrijden voegen niet alleen televisie-uren toe. Ze voegen reis-, voorbereidings- en herstelseisen toe.

Daarom moet de volgende discussie meer omvatten dan federatieleiders. Coaches, spelersvakbonden, medisch personeel en competitieorganisatoren moeten allemaal de kosten begrijpen. Uitbreiding die het lichaam van de speler negeert, riskeert het product zelf te beschadigen dat het wil laten groeien.

Er is misschien een manier om een breder toernooi te ontwerpen dat rust beschermt en dode wedstrijden beperkt. Maar dat ontwerp moet in detail worden getoond. Zonder details zal het idee eerst als een commerciële zet lijken en pas daarna als een voetbalzet.

Het beste argument verdien je op het veld

Als FIFA dit idee vertrouwen wil geven, moet het beginnen met bewijs uit 2026. Welke nieuwe teams verbeterden het evenement? Welke wedstrijden creëerden echte competitieve waarde? Welke regio's toonden meer diepte dan verwacht? Die antwoorden zijn belangrijker dan brede uitspraken over dromen.

Het pleidooi voor toegang is reëel. Het gevaar van verwatering is ook reëel. De ene kant als nobel en de andere als negatief behandelen zou het punt missen. Het WK is waardevol omdat het mondiaal is en omdat het nog steeds moeilijk voelt om het te bereiken.

Een WK met 64 teams kan alleen werken als het beide delen beschermt. Meer vlaggen alleen zijn niet genoeg. Het toernooi moet scherp, eerlijk en leesbaar blijven van de eerste wedstrijd tot de finale.

De huidige halve finales zijn het sterkste tegenargument

De laatste vier van 2026 is een ongemakkelijke achtergrond voor het uitbreidingsdebat, omdat het de waarde van kwaliteitsconcentratie laat zien. Een groter toernooi kan meer landen toegang geven. Het sterkste WK-argument verschijnt nog steeds wanneer topelftallen onder druk tegenover elkaar staan en de marge klein is.

Dat beëindigt de discussie niet. Toegang is belangrijk, en nieuwe landen kunnen echte energie brengen. Het punt is dat uitbreiding een voetbalreden nodig heeft naast een commerciële. Als het format opnieuw groeit, zal FIFA moeten uitleggen hoe het de wedstrijden beschermt die het toernooi serieus doen voelen.